|
27-04-2005 - gezien
Gisteren de uitslag van ijn examen binnen gekregen. geslaagd. Thuis hadden man en kinderen bloemen en gebak. En ik... ik kon niet echt blij zijn. 1 jaar hard gestudeerd, maar waarvoor ? Dit papiertje is alleen maar nog een stapje verder van hem verwijderd raken. Hoofdpijn was het excuus dat ik gebruikte voor mijn niet juichende stemming.
's middags ben ik naar hem toegereden. Ik wist waar en tussen welke tijd hij zijn methadon moest halen. Toen pas kon ik blij zijn. Zittend vanuit de auto zag ik hem lopen. Met de vriendin, die hem van zijn drugs voorziet. Hij is weer terug bij haar. Want dan hoeft hij niet te betalen voor zijn drugs.
Ja, het deed pijn, te zien dat hij met haar liep. Maar tegelijk was ik ook blij, hem te zien vanuit de verte.
Ik wacht steeds minder op zijn telefoontje. Langzaam is de liefde die ik voor hem voel, samen met de herinnering weer aan het teruggaan in het afgesloten kamertje van mijn hart. Waar het al 20 jaar verborgen heeft geleefd.
Want de wereld kijkt je er op aan, als je zegt, dat je van een verslaafde houd. Als je zegt, dat hij de man van je leven is.
"maar hij is verslaafd..."is het standaard antwoord, als je probeert te vertellen van je grote liefde.
Ja... so what!!!! Kun je dan niet van iemand houden soms??
Gepost door: vlinder op 27-04-2005 om 08:05
|
|
24-04-2005 -
Vandaag 4 maanden geleden, dat ik hem weer terug zag. Na 22 jaar.
Jaren waarin ik voelde, dat ik niet compleet was. dat er "iets" miste, maar ik wist niet wat. Tot die dag, 4 maanden geleden.
Toen ik hem in het ziekenhuis zag liggen, wist ik het. Na al die jaren houdt ik nog steeds evenveel van hem. Hij is het deel van mij, dat ik miste. Het deel dat maakt dat ik me "compleet" voelde.
En hij, ook hij voelde wat, op het moment dat hij me daar ineens zag staan, na al die jaren. Zijn opmerking "als we toen hadden geweten wat we nu wisten, was het leven anders verlopen".
Dat was voldoende, om alles te zeggen, wat ik dacht en voelde.
Maar de tijd was er nog niet. Het duurde nog 6 weken, voor hem weer je terug zag. En ik onbedwingbaar voelde, dat ik met hem moest praten.
Over vroeger, over al die jaren, over nu.
Ik ging naar hem toe die avond. Hij lag half te slapen, deed zijn ogen open, lachte, en vroeg of ik speciaal voor hem heel die afstand was komen reizen om op ziekenbezoek te komen. Op mijn "ja" keek hij me aan, met een blik die ik nooit meer zal vergeten. Een blik die alles zei, zonder dat we een woord gesproken hadden.
We hebben die avond heel veel gesproken. En bij het afscheid zoende we, en zeiden "we zien wel hoe het gaat lopen."
En nu, nu zit ik naast de telefoon. Hopende, dat hij zal bellen. Langzaam beseffende, dat er geen toekomst samen mogelijk zal zijn. Dat onze dochter nooit zal kunnen meemaken, hoe lief en zorgzaam haar vader is.
2 werelden, zo verschillend. Onze levens zijn zo lijnrecht tegenover elkaar komen te staan.
Hij, levend aan de onderkant van de maatschappij, uitgestoten, drugsverslaafd.
En ik, "geslaagd" in het leven, regelmatig zakenreizen eerste klas naar het buitenland. Welkom bij alle creditmaatschappijen.
Alles zou ik drect achter me willen laten, op willen geven, om naar hem toe te gaan.
Hij is zo blij, dat ik het goed heb. Maar hij beseft niet, hoe eenzaam mijn leven is. Want al die jaren heb ik geleefd, zonder liefde, zonder iemand, die werkelijk om me gaf.
Gepost door: vlinder op 24-04-2005 om 13:06
|
|
|